I will survive - Παρέλαση...

Ετοιμάζομαι για την παρέλαση. Βάζω τα καλά μου, μαζεύω τα μαλλιά μου και καθαρίζω τα παπούτσια μου.
Η monix στο pc ακούει "I will survive" σε διασκευή από τους Cake.

Απίστευτο κομμάτι, διαστροφικό σολάκι και φωνητικά που γουστάρω πολύ. Μάγκικη , βρώμικη διασκευή.

Oh now go,
Walk out the door
Just turn around now
You're not welcome anymore
Weren't you the one who tried to break me with desire
Did you think I'd crumble
Did you think I'd lay down and die
Oh no, not I
I will survive
As long as I know how to love I know I'll be alive
I've got all my live to live
I've got all my love to give
I will survive
I will survive
Yeah, yeah

Μου κλέβουν τη θέα...

Το σπίτι που νοικιάζω στη Μύρινα έχει υπέροχη θέα. Όχι ότι βρίσκεται σε κάποια ειδυλλιακή τοποθεσία (ύψωμα, παραλία κτλ.), αλλά το οικόπεδο μπροστά μας είναι άκτιστο και έχω το κάστρο φάτσα κάρτα. Το καλοκαιράκι - που το κάστρο είναι φωτισμένο - η θέα είναι φοβερή και αράζουμε στο μπαλκόνι τα βραδάκια. Επίσης μπορώ να στήνω το τηλεσκόπιο για μερικές παρατηρήσεις (όσο μπορώ λόγω φωτορρύπανσης).

Από τη Δευτέρα, όμως, το οικόπεδο σκάβεται. Μπουλντόζες και φορτηγά δουλεύουν ακατάπαυστα όλη τη μέρα. Σε λίγους μήνες η θέα θα αποτελεί παρελθόν. Με δυσκολία θα βλέπω το φωτισμένο κάστρο.

Ακουστική εμπειρία - Starkers in Tokyo...

Αν είστε ένας από αυτούς που δεν πήγαν στη συναυλία των Scorpions για τους Γερμανούς, αλλά για τον ένα και μοναδικό David Coverdale, θα έχετε ακούσει ήδη αυτη την υπέροχη δουλειά των Whitesnake (των Coverdale - Vandenberg).

Όσοι δεν το έχετε ακούσει και είστε λάτρεις του καλού rock, πρέπει να το απολαύσετε!

Ένα live set εντελώς ακουστικό (κιθάρα-φωνή), με έναν Coverdale σε μεγάλη φόρμα (λες και τραγουδάει δίπλα σου, εντυπωσιακό) και ακουστική κιθαριστική απόδοση σε υψηλά επίπεδα.


Starkers in Tokyo

1. "Sailing Ships"
   
2. "Too Many Tears"
3. "The Deeper The Love"
4. "Love Ain't No Stranger"
   
5. "Can't Go On"
6. "Give Me All Your Love"
   
7. "Don't Fade Away"
   
8. "Is This Love"
   
9. "Here I Go Again"
   
10. "Soldier Of Fortune"

Who knows where the cold wind blows,

I ask my friends, but, nobody knows

Who am I to believe in love,

Oh, love aint no stranger......

Back to life...

Επιστροφή στο νησί μετά από μια βδομάδα στην πατρίδα.
Οι εκλογές πέρασαν, οι δημοτικοί σύμβουλοι και οι δήμαρχοι θα μας θυμηθούν μετά από τέσσερα χρόνια και οι καταλήψεις συνεχίζονται.

Κάθομαι σπίτι και διαβάζω για το αυριανό μάθημα.
Μάλλον τζάμπα ο κόπος. Πιθανή κατάληψη και αύριο. Υπάρχει και η απεργία.

Ο κόσμος κουράζεται, οι γονείς, ακόμα και οι δάσκαλοι-καθηγητές.

Αύριο συνάντηση του πρωθυπουργού με τους αντιπροσώπους ΔΟΕ και ΟΛΜΕ.

Εις αναμονήν.

Η αηδία των εκλογών...

Έφτασα χαρούμενος στο σχολείο που πήγαινα μικρός, για να ασκήσω τα εκλογικά μου δικαιώματα.
Και σιχάθηκα.

Σιχάθηκα τον κάθε άσχετο που θέλησε να γίνει δημοτικός σύμβουλος για να βολευτεί και να βολέψει όσους μπορεί, να μου χαμογελάει, να με χαιρετάει, να μου χτυπά φιλικά την πλάτη και να μου υπενθυμίζει το όνομα και το επώνυμό του.
Παντού τύποι και τύπισσες με ρούχα δεξίωσης, κονκάρδα και χαμόγελο - τατουάζ.
Έλεος.
Κάποιοι γνωστοί, που μέχρι χθες δεν μας χαιρετούσαν στο δρόμο, τώρα όλο χαριεντισμούς και φιλοφρονήσεις.

Γιατί πρέπει ο κάθε υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος να γίνεται μια "πόρνη" - μόνο για την προεκλογική περίοδο - που ζητιανεύει μια ψήφο;
Που πήγε η αξιοπρέπεια;

Αυτοί που θα εκλεγούν, όταν με ξαναδούν στο δρόμο, δεν θα με χαιρετήσουν, το ξέρω από τώρα.

Τους αγνοώ, τους κοροϊδεύω και τους αποφεύγω.